Choroba Leśniowskiego – Crohna (Ch. L-C.) należy do grupy nieswoistych zapaleń jelit, czyli przewlekłej, nawracającej choroby układu pokarmowego. Jak ją odróżnić od innych chorób o podobnych objawach i jak ją leczyć?

Nieswoiste zapalenie jelit (NZJ, NchZJ lub IBD) to grupa nawracających chorób układu pokarmowego o charakterze zapalnym: choroba Leśniowskiego – Crohna (Ch. L-C.) oraz wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG). Schorzenia z tej grupy polegają na zaburzeniu równowagi mikroflory jelit, stąd najczęstsze objawy: bóle brzucha, biegunkikrew lub śluz w kale. Choroba Leśniowskiego – Crohna dotyka kobiety i mężczyzn w wieku 20-40 lat, najczęściej w krajach wysoko rozwiniętych,gdzie ludzie są bardziej narażeni na stres. Objawy mają tendencję do nawrotów i okresów remisji. Skąd bierze się choroba Leśniowskiego – Crohna?

Przyczyny choroby Leśniowskiego – Crohna

Ch. L-C daje niespecyficzne, trudne do diagnozy objawy. Ciężko precyzyjnie ustalić  przyczyny choroby Leśniowskiego – Crohna. Można jednak wyróżnić trzy grupy czynników, które mają wpływ na powstanie  Ch. L-C:

  • genetyczne – chorobę można odziedziczyć po rodzicach lub dziadkach. Jeśli każde z rodziców choruje lub chorowało na chorobę Leśniowskiego – Crohna, prawdopodobieństwo, że i my zachorujemy, sięga aż 40 proc. Ustalono gen podatności na tę chorobę. To gen NO D2/CAR D15 na chromosomie 16.
  • autoimmunologiczne – w chorobie Leśniowskiego – Crohna występuje wzmożona aktywacja komórek odpowiedzialnych za reakcję immunologiczną (intensywne wydzielanie cytokin). Organizm źle odczytuje własne komórki i uznaje je za obce. W efekcie niszczy własne tkanki.
  • środowiskowe – styl życia, który może prowadzić do Ch. L-C. Chorobę mogą powodować złe nawyki żywieniowe (jedzenie zbyt dużej ilości cukru oraz tłuszczów i przetworzonych pokarmów) oraz siedzący tryb życia, palenie papierosów, przyjmowanie antykoncepcyjnych środków hormonalnych, antybiotyków i stres.

Przyczyny środowiskowe powodują zubożenie i wyjałowienie mikroflory jelit (dysbiozę), która wiąże się z nieszczelnością jelit,co ułatwia patogenom ich kolonizację.

Niektórzy badacze wyodrębniają czwartą grupę czynników psychologicznych jako powód choroby Leśniowskiego – Crohna. Chodzi mianowicie o przewlekły stres i traumy, które mogą znacząco wpływać na rozwój i nasilenie choroby.

Objawy choroby Leśniowskiego – Crohna

W chorobie Leśniowskiego – Crohna objawy mogą być dość mylące, przypominają zespół jelita drażliwego oraz wrzodziejące zapalenie jelita. Podstawową różnicą jest fakt, że  Ch. L-C. to poważna, przewlekła choroba układu pokarmowego, natomiast zespół jelita drażliwego jest schorzeniem psychosomatycznym, bez objawów zapalenia organizmu.

Symptomy choroby Leśniowskiego -Crohna:

  • bóle brzucha (najczęściej po prawej stronie, co bywa błędnie uznawane za zapalenie wyrostka robaczkowego)
  • osłabienie organizmu
  • gorączka
  • wzdęcia
  • zmiany okołoodbytnicze (ropnie, przetoki, szczeliny)
  • utrata masy ciała

Powyższe objawy nie muszą jeszcze sugerować choroby Leśniowskiego-Crohna. Aby potwierdzić diagnozę, należy przeprowadzić wywiad lekarski oraz wykonać badania, wówczas będziemy mieć pewność, czy rzeczywiście mamy do czynienia z tą właśnie chorobą.

Badania, które warto wykonać

  • badanie krwi (OB i CRP),
  • badanie endoskopowe jelita (kolonoskopia), w czasie którego można pobrać wycinek jelita do badania,
  • usg jamy brzusznej,
  • inne badania (rtg jamy brzusznej z kontrastem, tomografia jamy brzusznej oraz rezonans magnetyczny).

Choroba Leśniowskiego -Crohna może rozwijać się latami w utajeniu. Istnieją jednak pewne sygnały zwiastujące, że organizm w przyszłości może mieć przewlekłe problemy z układem pokarmowym.  To szczególnie ważne w przypadku dzieci poniżej piątego r.ż. Symptomy zwiastujące chorobę to:

  • aftowe zapalenie jamy ustnej,
  • opóźnienie dojrzewania płciowego,
  • zahamowanie wzrostu,
  • gorączka bez przyczyny,
  • bóle i zapalenie stawów,
  • rumień guzowaty,
  • choroby wątroby.

Leczenie choroby Leśniowskiego-Crohna

Leczenie choroby Leśniowskiego-Crohna polega na złagodzeniu objawów. Ch. L.-C. nie da się wyleczyć, ale można opanować stan zapalny, odbudować prawidłową mikroflorę  jelit i przyczynić się do wydłużenia okresu remisji.

Niektórzy pacjenci wraz z nastaniem okresu remisji porzucają terapię choroby Leśniowskiego-Crohna. Nie warto tego robić, ponieważ mogą wystąpić groźnie dla zdrowia powikłania choroby:

  • zespolenie narządów (przetoki) – np. jelitowo-jelitowe, jelitowo-pęcherzowe,
  • perforacja i zwężenia jelit,
  • krwotoki w jelitach,
  • zapalenia stawów,
  • stwardniające zapalenie dróg żółciowych,
  • stłuszczenie wątroby,
  • rak jelita grubego.

Dobór leków jest uzależniony od stadium choroby i umiejscowienia stanu zapalnego. Często lekarz zaleca stosowanie czopków i wlewek doodbytniczych lub przyjmowanie sterydów. Raczej nie stosuje się antybiotyków (oprócz metronidazolu i cyprofloksacyny). Mile widziana jest terapia, która pomoże uporać się ze stresem i problemami emocjonalnymi.

Bardzo ważna w procesie leczenia jest właściwe odżywianie oraz stosowanie suplementów diety, które wyrównują mikroflorę bakteryjną jelit.

LACTORAL® IBD jest środkiem dietetycznym, zalecanym w leczeniu nieswoistych zapaleń jelit. Preparat zawiera 3 szczepy pożądanych bakterii Lactobacillus oraz Bifidobacterium, które są w stanie złagodzić objawy zapalne choroby Leśniowskiego-Crohna (ból brzucha i biegunkę), a także odbudować florę jelitową i przyczynić się do wydłużenia czasu remisji. Jak wygląda ten proces i jak działają szczepy bakterii?

  • Lactobacillus oraz Bifidobacterium przylegają do ścianek jelit i mogą dalej się rozwijać, hamując rozwój szkodliwych bakterii
  • zwalczają działanie patogenów
  • uszczelniają śluzówkę jelit

LACTORAL® został przebadany klinicznie pod kątem osób chorych na przewlekłe zapalenie jelita grubego. Udowodniono, że preparat dobrze współpracuje z antybiotykami oraz znacząco poprawia funkcjonowanie pacjenta i łagodzi dysbiozę (zaburzenie mikroflory jelit). Badania wykazały również, że LactobacillusBifidobacterium dobrze reagują na kwaśne środowisko żołądka – przylegając do jelit, zachowują swoje cenne właściwości.

Dieta przy chorobie Leśniowskiego-Crohna

Dieta przy chorobie Leśniowskiego-Crohna nie różni się zbyt wiele od pożywienia zdrowych osób, skupia się raczej na unikaniu niektórych pokarmów, które mogą nasilać chorobę, takich jak:

  • mleko i przetwory mleczne
  • pszenica
  • drożdże
  • kukurydza
  • banany
  • pomidory
  • jajka
  • wino

W zaostrzeniach choroby warto stosować dietę ubogoresztkową, czyli ubogą w błonnik, który może podrażniać śluzówkę jelita. W menu cierpiącego na chorobę Leśniowskiego-Crohna zaleca się jedzenie pieczywa z mąki pszennej wysoko przemiałowej, łuszczony ryż, makarony, a rezygnację z gruboziarnistych kasz, orzechów, razowego pieczywa, alkoholu i ostrych przypraw.

Zobacz również